گیرم که تو، رفتی و گرفتی و گفتی و خوردی و بردی و خواندی و زدی و نمودی و کردی... و ما را اندر غم خود گذاشتی و گذشتی...

ولی روزی را میبینم که به خاطر گذشت نکردنت،

میفتی و جواب میشنوی مصلحت چنین بود!... چرا که:

بی‌بند نگیرد آدمی پند        باشد که چو مردم خردمند،